« الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ » « 1 » يعنى اين سراى آخرت را ما براى كسانى قرار داده‌ايم كه در روى زمين سركشى و تبهكارى نخواهند و عاقبت از آن پرهيزكاران است . آرى ، به خدا قسم ، اينها بدون شك اين آيه را نيك شنيدند ، و خوب به خاطر سپرده بودند ، و ليكن دنيا خود را در نظرشان بياراست و زر و زيور آن خيره‌شان ساخت ! هان ! سوگند به آن خدائى كه دانه را شكافت و بنى نوع آدم را بيافريد اگر به ملاحظه حضور آن گروهى نبود كه به منزل من در آمدند ، و اين كه با بودن يارى كننده بايد حجت خدا قيام كند ، و اين كه خدا از دانشمندان پيمان گرفته كه بر حوشى و سيرى ظالم و گرسنگى و بى نوائى مظلوم قرار نگيرند هر چه زودتر عنان اين مركب سركش را بر پشتش مىانداختم و انجامش را با جام آغازش سيراب مىكردم ( و عطايش را به لقايش مىبخشيدم ) شما خود بهتر مىدانيد كه دنياى شما در نزد من از آب بينى بزى بى ارزشتر است ! ! روايت شده كه چون سخن آن حضرت بدينجا رسيد مردى از اهل سواد « 2 » برخاست ، و نامه‌اى به آن حضرت تقديم داشت ، حضرت نامه را گرفت و مشغول مطالعه آن شد ، چون از خواندن آن فراغت يافت ، عبداللّه بن عباس عرض كرد : يا أمير المؤمنين ! چه خوبست گفتارتان را از همان جا كه قطع شد ادامه مىداديد ! حضرت فرمود :

--> ( 1 ) - سورهء قصص آيه 38 . ( 2 ) سواد ، قلمروى از سواحل دجله و فرات بوده كه از درخت نخل پوشيده بود . سواد كوفه هم كه گويا اين مرد از آنجا بوده ، نخلستانهاى نواحى كوفه بوده است . براى اطلاع از حدود سواد عراق نگاه كنيد به اوائل جلد اول تاريخ بغداد .